Vrijwillig medewerker In The Picture

20-05-2021 / Algemeen
Een interview met Frans Bertens, vrijwilliger op Thebe locatie Elisabeth

Vrijwilligers binnen Thebe Elisabeth heb je in alle soorten en maten: mannen, vrouwen, jong en oud. En net zo verschillend als al die mensen zijn, zo verschillend is ook de wijze waarop ze op het idee komen om een paar uur per week zich belangeloos in te zetten. De een reageert op een oproep in de krant, een ander krijgt het idee na een bezoekje aan de Open Dag of wordt aangespoord door een vrijwilliger die al actief is. Maar ook vaak, zoals bij Frans Bertens, omdat een geliefde een tijdlang in het verpleeghuis heeft vertoefd.

 

Frans, inmiddels 77, vertelt dat zijn vrouw op een gegeven moment dementie kreeg, de diagnose Alzheimer. Een sluipend proces waarmee Frans thuis zijn handen vol had, maar met liefde zorgde hij voor haar en hield haar goed in de gaten. Tot het moment dat Frans zelf voor een ingreep naar het ziekenhuis moest, en wie zou dan de hele dag voor zijn vrouw zorgen? Zo kwam Thebe Elisabeth in beeld en zij ging wonen op 'Huysacker' de afdeling waar aan mensen met dementie de juiste verzorging en hulp wordt geboden. De gedane trouwbelofte ( “in goede en kwade dagen, in lief en leed”) werd in praktijk gebracht en Frans kwam ieder dag vanuit Riel naar Goirle om zijn vrouw te bezoeken. Gedurende een half jaar was Frans elke dag op Huysacker te vinden, raakte bekend en vertrouwd met het personeel en, toen zijn vrouw overleed vroeg een van hen: “En nu kom je niet meer zeker?” Maar, zo dacht Frans, ik kom wel en na met Jenny van Gool te hebben gesproken heeft Frans aangegeven 3 x in de week zich nuttig te willen maken op Huysacker en dat doet Frans nu inmiddels al zo'n 3 jaar!

 

“Tja” zegt Frans, “ik had nooit gedacht dat ik op mijn leeftijd nog als vrijwilliger aan de slag zou gaan. Maar ik zie dat de mensen die hier wonen blij zijn en ook het vaste personeel is blij dat ik kom. Ik neem ze wat werk uit handen als ik de koffie en thee rondbreng, de vaatwasser vul of gewoon doe wat nodig is. En”, zo vult Frans met een knipoog eraan toe, “dan heeft het personeel ook even tijd om hun administratie op de computer bij te werken. Want dat moet tegenwoordig hè? Alles moet worden geregistreerd en vastgelegd”. En soms ook, zo vult hij aan is een bewoner heel onrustig en vraagt dan: "Kom je even naast me zitten?" En als ik dat doe, wordt die persoon weer rustig. Soms hoef je er alleen maar te zijn.

 

Frans heeft een welbesteed leven achter de rug. 15 jaar in de bouw gewerkt als timmerman en daarna nog eens 32 jaar in het onderwijs waarin hij zich vooral met de technische vakken bezighield. Steeds weer cursussen volgen, aktes halen en zich bijscholen. Dat alles is verleden tijd maar met dit vrijwilligerswerk op Huysacker komt Frans weer onder de mensen, maakt zich nuttig. “En” zo vult hij aan, “het houdt me ook op de been in deze stille coronatijd. Want er is niet veel anders te doen dan wandelen en boodschappen doen. Maar gelukkig heb ik goede familie en die houden op hun beurt mij een beetje in de gaten”.